"Gruba Jodła" stanowiła jedną z atrakcji Babiej Góry na przełomie XIX i XX wieku, w okresie, gdy rozpoczynał się organizować ruch turystyczny w tej części Karpat. Rosła w pobliżu polany Czarna Cyrhel, na wysokości 860 m n.p.m., mniej więcej w połowie dzisiejszego żółtego szlaku z Zawoi Składów na Markowe Szczawiny (tzw. Górnym Płajem). Drzewo zakończyło swój żywot na skutek podpalenia wypróchniałego w środku pnia, a następnie powalenia go przez wiatr w 1914 roku.
W 1960 r. na wniosek prof. Władysława Szafera dokonano w betonie rekonstrukcji odziomka pnia "Grubej Jodły".
Według pomiarów Hugona Zapałowicza obwód w pierśnicy wynosił 6,76 m. Jej wiek w chwili śmierci szacowany jest na ponad 600 lat natomiast wysokość na 55-65 metrów.
Gruba Jodła (niem. Dicke Tanne) – okaz jodły pospolitej (Abies alba), który rósł w tzw. Kniei Czatożańskiej na północnych stokach Babiej Góry. Było to największe drzewo znane z terenu dzisiejszego Babiogórskiego Parku Narodowego i prawdopodobnie jeden z najpotężniejszych okazów tego gatunku w Europie.
Na mapach: 49°35′49.6″N 19°29′16.44″E / 49.597111, 19.4879