W dalszym ciągu wydawany był również Karpathen-Post (do 1942), w którym oprócz pozostałej tematyki pojawiły się zagadnienia polityczne.
Zmniejszonym Karpathenverein, którego siedzibą ponownie został Kieżmark, kierował początkowo Michael Guhr (1920–1933), a następnie Miklós Szontagh (do 1939 r.). W tym okresie KV starał się nawiązać jak najbliższe kontakty z innymi niemieckimi organizacjami turystycznymi w Czechosłowacji, m.in. Morawsko-Śląskim Sudeckim Towarzystwem Górskim i Beskidenverein. Współpraca obejmowała zarówno wspólne występowanie w kontaktach z rządem w Pradze jak i zniżki w schroniskach dla członków zaprzyjaźnionych towarzystw, wspólne imprezy i wycieczki.
W marcu 1939, kiedy rozpadła się Czechosłowacja, władze w KV przejęli naziści – komisarzem został Tibor Raisz. W 1940 podczas burzliwego zebrania walnego (część członków demonstracyjnie opuściła salę) wybrano nowy, narzucony zarząd z prezesem Gezą Kleinem. KV oraz Die Karpathen mocno się upolityczniło, a na szczycie Rysów doszło do spektakularnego spotkania z krakowskim oddziałem Alpenverein (Zweig Krakau des Deutschen Alpenvereins). Szeregowi członkowie KV pozostali jednak w wielu przypadkach wierni przedwojennym zasadom i prowadzili aktywną działalność m.in. w ratownictwie górskim.
Karpathenverein wydawało również własny rocznik, będący kontynuacją przedwojennego, ale pod innymi tytułami: Turistik und Alpinismus pod redakcją Juliusa Andreasa Hefty (1918–1923, 4 roczniki, początkowo pomyślane jako niemiecka wersja węgierskiego czasopisma Turistaság és Alpinizmus, ale znacznie się od niej różniąca), Turistik, Alpinismus, Wintersport (1924–1933, uznane już oficjalnie za kontynuację przedwojennego rocznika; redaktorem był nadal Julius Andreas Hefty) oraz Die Karpathen (1934–1943, redaktorzy naczelni: Oskar Zuber w latach 1934–1938, Tibor Braisz w 1939, Geza Schreter w 1941 i Aurel Hensch w latach 1942–44; w okresie wojny ukazywał się nieregularnie).
W rękach Karpathenverein pozostało Muzeum Karpackie w Popradzie. W 1944 posiadało 35 tysięcy eksponatów w następujących działach: mineralogia i petrografia, prehistoria (z paleontologią), botanika, zoologia, historia, turystyka, etnografia. Znajdowała się tam również bogata biblioteka. Z kolei Muzeum Tatrzańskie w Wielkiej przekazano władzom miejskim, które w latach 20. dokupiły do niego nowy budynek (początkowo mieściło się dawnym kościele ewangelickim). Prezentowało wystawy w działach: zoologia, botanika, mineralogia, archeologia, kultura i historia, numizmatyka, etnografia i turystyka, posiadało też bibliotekę i archiwum.
Schroniska Węgierskiego Towarzystwa KarpackiegoOprócz działań podejmowanych bezpośrednio w górach towarzystwo również działać w dolinach, propagując tam turystykę górską. Chciało również dokumentować i upamiętniać bogatą kulturę ludową wielokulturowego rejonu, jakim był Spisz i Podtatrze.
W 1891 r. od MKE odłączyło się 5 sekcji (m.in. z Budapesztu), które założyły osobne Węgierskie Towarzystwo Turystyczne (Magyar Turista Egyesület, MTE) z siedzibą w Budapeszcie, które zajęło się także turystyką ogólną. Z biegiem czasu MTE zaczęło działać również w Tatrach i na Podtatrzu.
Już w 1873 pojawił się pomysł wybudowania Muzeum Karpackiego. W 1876 powołano komisję muzealną i zaczęto gromadzić eksponaty, które magazynowano w różnych budynkach w Kieżmarku. Planowane były różne lokalizacje muzeum, ostatecznie zdecydowano się na Poprad. Zbieranie funduszy, budowa i przenoszenie eksponatów zajęło kilka lat i w 1887 uroczyście otwarto Muzeum Karpackie (Karpathen-Museum; Kárpáti Muzeum). Liczba eksponatów wynosiła wówczas 12 tysięcy. W następnych latach obiekt rozbudowywano, powstał przy nim park i alpinarium.
Magyarországi Kárpát Egyesület wydawało własny rocznik w języku węgierskim Magyarországi Kárpátegyesület Évkönyve i niemieckim Jahrbuch des Ungarischen Karpathenvereins w latach 1874–1917 (w sumie wyszły 44 tomy; najpierw dwie wersje językowe w jednym wydaniu, następnie w osobnych). Rocznik zawierał artykuły poświęcone turystyce górskiej, badaniom naukowym, biografie, sprawozdania. Pisali w nim głównie Niemcy spiscy i Węgrzy, sporadycznie pojawiały się również teksty polskich autorów.
Towarzystwo miało również sympatyków i członków w Galicji (niewielu, gdyż działało tam Towarzystwo Tatrzańskie) – głównie Polaków z Krakowa i Lwowa, oraz na Śląsku Cieszyńskim, gdzie członkami byli głównie Niemcy. Liczba członków w najlepszym okresie osiągała 5000.
Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, .Upadek Wielkich Węgier spowodował naturalne zmiany w funkcjonowaniu MKE. W nowych warunkach Republiki Czechosłowackiej i upadku znaczenia Węgrów jako narodu rządzącego w 1919 r. zmieniono nazwę na Karpathenverein (KV) i od tego momentu główną (i przewodnią) rolę w organizacji zaczęli odgrywać Niemcy spiscy, którzy byli w tym rejonie znacznie liczniejsi od Węgrów. Karpathenverein zgodnie z czechosłowackim prawem musiał ograniczyć swą działalność tylko do terenów CSRF, więc odpadły od niego wszystkie sekcje pozostające od tego momentu za granicą.
Najwięcej członków związku rekrutowało się ze Spiszu i tam też ustanowiono siedzibę MKE – początkowo był nią Kieżmark (Késmárk, 1873–1884), później Lewocza (Lőcse, 1884–1891), a następnie Nowa Wieś Spiska (Igló, od 1891). Na terenie Węgier powstały sekcje terenowe. Powstała również jedna sekcja zagraniczna – we Wrocławiu (od 1887 r.) (Sektion Schlesien des UKV, M.K.E. Sziléziai-osztály). Wrocławska sekcja była jedną z najaktywniejszych (liczyła blisko 1000 osób), skupiała członków zarówno z Górnego, jak i Dolnego Śląska. Wydawała również własny rocznik – Bericht der Sektion Schlesien des Ung. Karp.-Ver. W 1895 r. wybudowała w Dolinie Wielickiej schronisko Śląski Dom (Schlesierhaus, Sziléziai-ház, obecnie Sliezsky dom).
Budowanie schronisk było jedną z najważniejszych, oprócz wytyczania szlaków, aspektów działalności towarzystwa, gdyż w momencie założenia organizacji w Tatrach praktycznie ich nie było.
Pomysł powołania organizacji powstał w 1869 – jego autorem był austriacki lekarz Heinrich Wallmann. Ponowił ją w 1871 wraz z Gustawem Jägerem, wydając odezwę po węgiersku, niemiecku i polsku. Towarzystwo miało objąć swoim obszarem również teren Galicji, a władze urzędować w kolejnych siedzibach oddziałów (m.in. w Krakowie). Z powodu małego zainteresowania (przysłano tylko 6 zgłoszeń, w tym jedno z Galicji, od Józefa Stefana Szalaya ze Szczawnicy) pomysłodawcy skupili się na terenie Górnych Węgier (dzisiejszej Słowacji). Kolejna grupa inicjatywna powstała w Kieżmarku, a w 1873 w tym mieście powstał komitet organizacyjny (w składzie Egyed Berzeviczy, Nándor Czerépy, Anton Döller, Hugo Payer, Friedrich Scholcz, Samuel Weber). Zamiast wielonarodowego Towarzystwa Karpackiego utworzono Węgierskie Towarzystwo Karpackie (właściwie węgiersko-niemieckie). Spotkanie założycielskie odbyło się 10 sierpnia w Starym Smokowcu.
Grupa działaczy MKE, niezadowolona z tej lokalizacji, postanowiła utworzyć Muzeum Tatrzańskie w Wielkiej (Tátra-Museum in Felka; Felkai Tátra Múzeum; Wielka była wówczas osobną miejscowością, obecnie jest dzielnicą Popradu). Otwarto je wcześniej, bo w 1882. Zbiory dotyczyły głównie Tatr, ale również Spiszu i dalszych terenów. Wielokrotnie pojawiały się pomysły, aby oba muzea połączyć w jedno, ale nigdy do tego nie doszło.
KV zostało rozwiązane przez władze czechosłowackie w 1945, podobnie jak inne organizacje niemieckie. W tym okresie niemal wszyscy członkowie towarzystwa opuścili już rodzinny Spisz i uciekli do Niemiec.
Niemieccy członkowie MKE wydawali w Kieżmarku od 1880 tygodnik Karpathen-Post, poruszający problemy turystyki, działalności uzdrowisk w rejonach górskich, znaleźć w nim można było również prace historyczne, kulturalne i etnograficzne.
W 1945 rozkradziono część zbiorów Muzeum Karpackiego, pozbawionego na pewien czas bez opieki. Mocno ucierpiał też budynek i zbiory Muzeum Tatrzańskiego, kiedy wycofujące się wojska niemieckie wysadziły niedaleki most. W 1946 ocalałe zbiory z Wielkiej przeniesiono do Popradu, a w miejscu dwóch dawnych instytucji utworzono jedną – Muzeum Tatrzańskie w Popradzie (Tatranské múzeum). Część zbiorów z Wielkiej (głównie związanych z przyrodą) trafiło do muzeum TANAP-u w Tatrzańskiej Łomnicy.
Początkowo towarzystwu groziła likwidacja, gdyż władze czechosłowackie uznawały je, podobnie jak wszystkie inne organizacje niemieckie i węgierskie, jako zagrożenie. Ostatecznie, dzięki m.in. poparciu Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, KV mogło kontynuować działalność. Już w 1920 r. do Karpathenverein formalnie powróciła sekcja z Wrocławia, stopniowo dołączyło później kilka innych sekcji z Niemiec. Podobnie jak przed wojną organizowano wycieczki w Tatry, w 1926 r. odzyskano również schronisko "Śląski Dom".
Towarzystwo współpracowało również z organizacjami czechosłowackimi, utrzymywało również przyjazne kontakty z polskimi – głównie z PTT.
W 1923 r. do KV dołączyła organizacja Tatraverein (swojego czasu odłączyła się od MKE i przyłączyła do MTE) i funkcjonowała dalej jako samodzielna sekcja tatrzańska Zweigverein Tatra des Karpathenvereines.
Celem organizacji miał być rozwój turystyczny Karpat, a w szczególności Tatr – było to bardzo ambitne zadanie, gdyż w węgierskiej części tych gór praktycznie nie było szlaków turystycznych, działało tylko jedno schronisko turystyczne (w Dolinie Zimnej Wody) i jedna miejscowość uzdrowiskowa (Stary Smokowiec). Przewodnictwo praktycznie nie istniało, wydano tylko dwa przewodniki turystyczne (Lohmeyera z 1842 i Fuchsa z 1863), a sieć kolejowa w tym rejonie funkcjonowała dopiero dwa lata (linia Bogumin-Koszyce przez Poprad, ale bez odgałęzień). Do 1891 było to jedyne towarzystwo turystyczne na tym terenie (a przez rok, do 1874, również jedyne i pierwsze w Tatrach).
Pierwszym prezesem Magyarországi Kárpát Egyesület był Gusztáv Görgey (1873–1874, ale nie przejawiał większej aktywności), a następnie znacznie bardziej zasłużeni dla towarzystwa Egyed Berzeviczy (1874–1878), József Szentiványi (1878–1879) i Albin Csaky (1880–1891). W czasie, kiedy główną siedzibą była Lewocza, prezesowali MKE Vilmos Migazzy (1891–1896), Aurel Münnich (1897–1906), Géza Salamon (1907–1911) i Sándor Teleki (1911–1919). Ważną rolę odgrywali również wiceprezes Nikolaus Fischer oraz Martin Róth z Nowej Wsi Spiskiej.
Karpathenverein, KV (pol. Towarzystwo Karpackie), właściwie Ungarischer Karpathenverein (UKV), Magyarországi Kárpát Egyesület (MKE) (pol. Węgierskie Towarzystwo Karpackie, słow. Uhorský karpatský spolok) – organizacja turystyczna działająca w Karpatach, głównie w Tatrach, początkowo węgiersko-niemiecka, a w okresie międzywojennym i II wojny światowej głównie niemiecka.