W Polsce powstały nowe sekcje terenowe - w 1926 w Bielsku (przekształciło się później w samodzielny oddział), w 1927 w Dziedzicach, a w 1930 w Skoczowie. W 1921 założono sekcję narciarską "Watra", której celem było popularyzowanie tej dyscypliny i organizowanie imprez narciarskich.
W 1950, w wyniku połączenia Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, Cieszyn i Bielsko stały się oddziałami PTTK. Nie wszyscy członkowie byli zadowoleni z tego faktu - krytykowane głównie nadmierną hierarchizację, naciski na tworzenie kolejnych kół i sekcji oraz "nowa jakość wypoczynku" dla klasy robotniczej, w której stawiano na ilość, a nie jakość. W latach 80. XX wieku reaktywowano co prawda Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, lecz nie w Cieszynie.
Za najpilniejsze zadanie uznano budowę własnego schroniska. Początkowo wybrano górę Stożek, ale na skutek nacisków administracyjnych (budowę obiektu za zagrożenie dla własnych interesów uznało Beskidenverein), transakcja kupna gruntu nie doszła do skutku. Zdecydowano się więc na Ropiczkę. W 1913 stanęło tam polskie schronisko, wybudowane w stylu zakopiańskim. W 1918 strawił je pożar (podejrzewano podpalenie).
W czasie okupacji niemieckiej niektórzy z działaczy znaleźli się w obozach koncentracyjnych. Po zakończeniu wojny członkowie oddziału cieszyńskiego i bielskiego pomagali remontować zdewastowane schroniska.
Po I wojnie światowej PTT zdecydowało wybudować nowe schronisko turystyczne - powrócono do upatrzonej już lokalizacji na Stożku. W 1920 wmurowano kamień węgielny, a w 1922 otwarto niedokończony jeszcze obiekt (problemy stwarzała nowo wytyczona granica polsko-czechosłowacka, która biegła zaledwie kilka metrów od budynku).
Oddział cieszyński w okresie międzywojennym prowadził bogatą działalność wydawniczą - powstały przewodniki i mapy.
W 1921 Polskie Towarzystwo Turystyczne "Beskid" połączyło się z Polskim Towarzystwem Tatrzańskim z Krakowa i utworzyło oddział "Beskid Śląski" w Cieszynie. Prezesem oddziału był wówczas Józef Londzin, a później dr Jan Galicz. Działacze w czechosłowackiej części Śląska Cieszyńskiego utworzyli odrębną organizację: Polskie Towarzystwo Turystyczne "Beskid". Prezesem zaolziańskiego "Beskidu" został Władysław Wójcik. W 1929 r. organizacja ta wybudowała schronisko na Kozubowej, a w kolejnych latach m.in. kilka skoczni narciarskich (oprócz sekcji górskiej bardzo rozwinięta była sekcja narciarska). W 1932 r. zmieniono nazwę na Polskie Towarzystwo Turystyczno-Sportowe "Beskid Śląski".
Zebranie organizacyjne towarzystwa odbyło się 7 sierpnia 1909 roku. Wybrany tam komitet przygotował projekt statutu, który przedłożono władzom.
6 marca 1910 odbyło się walne zgromadzenie założycielskie. Do zarządu weszło wówczas 15 osób - połowa pochodziła z pruskiej części Śląska i Warszawy. Najliczniej reprezentowani byli pedagodzy, oprócz nich trzej duchowni (katoliccy i ewangeliccy), trzej prawnicy i czterej lekarze. Pierwszym prezesem został mecenas Cyryl Ratajski.
Polskie Towarzystwo Turystyczne "Beskid" - polska organizacja turystyczna, założona w 1910 roku w Cieszynie. Jej powstanie było odpowiedzią na działalność niemieckich organizacji tego typu (głównie Beskidenverein, która starała się nie dopuścić do jakiejkolwiek pozaniemieckiej "konkurencji"), gdyż do tego momentu Polacy nie mieli żadnej własnej formacji, która działałaby w górach Śląska Cieszyńskiego.